İyiliğin ve kötülüğün arasında unutan insan

İyiliğe ve Kötülüğe Dair;

Rızanın temellerine atılan iyiliğimiz ile nefsin temellerine atılan kötülüğümüz insanın çatışmaları arasındaki varoluş savaşının bir cephesidir. Bu savaşta kötülüğün bir odağı olan nefse, iyiliğin biricik odağı rızanın bilinci eşlik eder. Bu savaşın galibi eşref-i mahlûk olabilme şerefine nail olan biricik insandır.

İyiliğin kötülük karşısındaki savaşı, iyiliğin kişi katındaki arzusu, -rıza- bilinci ve istikrarı ile kabildir. Yıkıma olan alışkanlığımız ve dünya hali bu savaşta da ağır basar ve insanı insanlığında yoğurur. Demez miydi yazar "Barika-i hakikat müsademe-i efkârdan doğar” yani 'zıtlıkların çatışmasından hakikat doğar' diye…

Çatışmanın temeli olan insan tüm kimliğiyle işte şimdi bu dünyada! Kendi savaşından, insanlar savaşına, insanlar savaşından bireylerin yarattıkları o kan kokan düğünlerin savaşına, Franz Kafka'nın isimlendirmesiyle belki de "Dönüşüm“üne...

Bilginin merkezinde cahilleşen, bilinci merkezinde gittikçe gafilleşen insanın bir durağı da hiç şüphesiz "unutmak" olacaktır.

Unutmaya ve İnsana Dair;

"Tuhaf..." der yazar "Hatırlamak isteriz ama unuturuz; unutmak isteriz ama hatırlarız, hiçbir şey istemeyiz, bu sefer de bir anı kendiliğinden aklımıza gelir, unuttuğumuzu sanırız ama hayır anımsarız. Ne tuhaf, hatırladıklarımızı da seçemeyiz, unuttuklarımız da..."

Herkes insan vasfıyla 'doğabilir' lakin 'olamaz'. Neydi ya insan! İnsan unutandı da... İns(an) İbranice ‘de Nas(=İnsan) Arapça ‘da 'unutan' demekti. Onu -insanı- şimdiki zamanda tüketen ve tükettiren de unutmasıydı.

Unutmamak, sürekli bir eylem kılım ve bilinç gerektirir. Eylem kılım oluştadır ve oluşa hastır. Eylemin kendisi insana; bilince, sürekliliği ise koşula bağlıdır. Bedenin koşulu doğuşta, istikrarı oluşta -saklı-dır.

Unutmamak insanı yorar idi. Bu yoruluş ise insanın varoluş savaşındaki kendi zaferi yahut mağlubiyeti idi.

Nitekim kişi kaderiyle değil tercihleri, hatırladıkları ve unutmadıkları ile değerlenecekti...

--- -- ---