Bilinen ve bilinmeyen taraflarıyla dostum İsmail Rodoplu

Aziz kardeşim ve dostum merhum Rodoplu’nun tabutu başında, Seçilmiş Müftü Efendi İbrahim Şerif, yaptığı konuşmasında, merhumun hayatını özetlemiş ve eşi Ayşe hanımın ricasıyla ben de birkaç söz söyledikten sonra konuşma faslı tamamlanmıştır. Ancak herkes için belki yeterli görülen bu klasik formaliteyle yetinmenin, en yakın dostu ve arkadaşı olarak ben yeterli bulmadım, Rodoplu’ya haksızlık olacağını düşündüm ve daha kapsamlı bir yazı yazmanın münasip olacağına inandığım için bu yazıyı kaleme aldım.

İnsanların gıyabında, özellikle ölümlerinden sonra yazı yazarken hayatlarındaki iyiliklerini anlatmak, insan olarak yanıldıkları bazı hatalarını yazmaktan  kaçınmak “Ölüler iyilikleriyle anılır” ilkesinin sınırları içinde kalmak zorunluluğunu gerektirdiği için merhumun bilinen taraflarını yazarken bu ilkeye riayet ettim.

Dostum İsmail ile 1953 yılında Gümülcine’de Medrese-i Hayriye rahlelerinde tanıştım. Rodoplu kardeşim orta boylu, şişmanca, toplu, kalın yapılı, sarışın, güler yüzlü ve oldukça yakışıklı bir delikanlıydı. Usta bir ressam Rodoplu dostumun gençliğini resmetseydi böyle bir portre çıkarırdı.

Yalnız en yakın arkadaşlarından biri olarak yansıtmaya çalıştığım dış görünüşünden başka merhumun ressam fırçasıyla gösterilemeyen, yazar kalemiyle bir dereceye kadar anlatılabilen meziyetleri vardı. Vefatından sonra, ailesinde ve Batı Trakya Müslüman Türk  Toplumunda bıraktığı boşluk ortamında, söz konusu meziyetlerini birkaç örnek vermekle, merhumun 83 yıllık renkli hayatı nispeten özetlenmiş olacaktır.

Merhum Rodoplu’nun 10 yıl devam eden bir Mısır hayatı vardır. Kahire Ezher Üniversitesinin alt bölümlerinde ortaokul ve lise tahsilini yaparken, daha kaliteli bir hayat yaşamak için gelir getirecek bir iş aramış ve başkent Kahire Radyosu Türkçe yayın bölümüne girmekle, özlemini çektiği lüks hayatı yaşamanın yolunu bulmuştur. Yıllar geçtikçe kazandığı deneyimlerden  sonra, Arapça’dan Türkçe’ye yaptığı çevirilerden ve Türkçe haberler spikerliğinden aldığı ücret kendisine özlediği lüks hayatı yaşamanın yolunu açmıştır.

Öğrenci yurtlarında kalmakla kaliteli hayat yaşamak çelişkisinden kurtulmak için Bay Rodoplu bir villa kiralamış ve öğrenci muhitinden uzak bir yere yerleşmiştir.

Yeni hayat devam ederken villaya hırsızlar girmiş ve bu beklenmedik olay merhumun keyfini kaçırmıştır. Kısa sürede polis hırsızları yakalayıp getirince Rodoplu şikayetçi olduğunu söylemiş, polis arabasında iki polis önde, genç iki hırsız ve Rodoplu arka koltukta emniyete giderlerken hırsızlar fısıldayarak muhataplarına şunları söylemişlerdir: “İsmail abi, ne olur bize acı, aç olduğumuz için villaya girdik, bu anda yine açız. Şikayetini geri almazsan emniyette bizi kapayacaklar, yemek vermeyecekler, ayrıca da dövecekler. İki günden beri ağzımıza bir lokma yiyecek girmedi. İsmail abi ne olur bize acı. Şikayetini geri çekmezsen biz perişan oluruz. Çalışmak istiyoruz, ancak sabıkalı olduğumuz için iş bulamıyoruz, çeşitli firmalar da bize iş vermiyorlar…”

Rodoplu bunları dinlerken merhamet duyguları kabarıyor ama hırsız gençlere cevap vermiyor. Nihayet  kararını polislere şu sözlerle  bildiriyor: “Beyler ben şikayetçi olmaktan vazgeçtim. Bu çocuklar iki günden beri aç olduklarını söylüyorlar, gerçekten de açlıktan nefesleri kokuyor. Lütfen bildiğiniz en yakın lokantaya gidelim. Ben, hırsızlığın tuzağına düşmüş bu çocukların karınlarını doyuracağım ve sizden de kendilerini serbest bırakmanızı rica edeceğim… ”

Lokantanın önünde duran polis arabasındaki arka koltuktakiler inince, ön koltuktakilerden bir ses geldi: “Bize yemek yok mu?” Merhum İsmail: “Siz de buyurun”, deyince polisler de lokantadaki ziyafete katılmakla her şey güzel oldu, herkes memnun oldu.

Merhum İsmail, 1958 yılında Mısır’a “Molla” soyadıyla gitti. 1968 yılında da kimliğinde olmayan “Rodoplu” soyadıyla döndü. Doğum yeri olan Semetli köyü Rodop dağlarının eteğinde olduğu için bu kavramı soyadı olarak benimsemiş olması muhtemeldir.

Rahmetli Rodoplu, cömert ve hayırsever bir insandı. Yeri geldikçe fakirlere para yardımında bulunur, parası yoksa, özellikle müşkül durumda kalmış yabancıları evine götürüp misafir ederdi; ama sahibi olduğu “Gerçek” gazetesinin sigorta ücretini düzenli bir şekilde ödemezdi. “Emeklilik yaşımıza kadar yaşarsak Allah kerim”, derdi.

Politikaya meraklıydı. 1990 yılında aday oldu ve milletvekili seçildi, bir süre Yunan Meclisinde azınlığımızı temsil etti. Milletvekili maaşından bile geleceğe yönelik bir tasarrufta bulunmadı. Eşi Ayşe hanımın tabiriyle, “Semetli köyünde dedesinden kalan bir evden başka dikili çubuğu olmayan bir politikacıydı.”

Toplum işlerinde görev almayı severdi. Örnek vermek gerekirse, Batı Trakya Azınlığı Yüksek Tahsilliler Derneğinde en çok başkanlık yapmış olan üye İsmail Rodoplu’dur.

Kardeşim İsmail, 10 sene önce ağır bir beyin kanaması geçirdi, Dedeağaç Üniversitesi Hastanesine yatırıldı. Rahatsızlığının ilk günlerinde ziyaretine gittim. Solunum cihazına bağlı olarak yattığı yere doktor kızından başka hiç kimseyi salmıyorlardı.

Günler geçtikçe ümitleri tükenen gözleri yaşlı eşi ve iki kızı yoğun bakım biriminin camında bir hayat belirtisi beklerken günler geçmek bilmiyordu. Nihayet bir ayı aşkın bir süre sonra hastada ümitsizlikle beklenen hayat belirtisi göründü.  Doktorlar “Yaşayacak” dediklerinde, hasta yakınlarının keder gözyaşları sevinç gözyaşlarına dönüştü. Taburcu olup evine döndüğünde İsmail dostum, vefakar eşi tarafından bebek gibi bakılmaya başlandı.

Rodoplu dostum hastalığından önce yaptığı esprileri tekrar yapmaya başlayınca, yine evin neşeli babası olmuştu.

Nihayet 2 Eylül 2020 sabahı yazlığında kahvaltı yapmak üzere iken merhum Rodoplu ansızın fenalaşınca eşi ve küçük kızı büyük bir gayretle hastayı arabanın arka koltuğuna yatırıp Gümülcine Hastanesine yetiştirmek üzere yola çıktıklarında, süratle arabayı süren kızına arka koltuktan annesi: “Sevgi, baban gidiyor kızım” deyince, hasta bir zorlanma belirtisi göstermeden: “Ben buradayım, hiçbir yere gitmiyorum”dediğinde yine ümitler tazelendi, daralan yürekler rahatladı. Ancak hastanın bu sözü son sözüymüş, hastaneye ulaşamadan hasta eşinin dizinde vefat etmişti. Hastanede yapılan elektroşoklar, belki de İsmail kardeşimin kapanan hayat perdesini duyurmaktan başka bir şey değildi. Artık Rodoplu yoktu, cenazesi vardı. Cenaze bir gece hastane morgunda kaldıktan sonra korona sebebiyle konmuş olan kısıtlamaların gölgesinde 3 Eylül 2020 Perşembe günü merhum Rodoplu, doğup büyüdüğü Semetli köyü kabristanında toprağa verildi.

Rabbül Alemin gani gani rahmet eylesin. Rodoplu kardeşimiz nur içinde yatsın.