Mια Κορυφαία Προσωπικότητα της Ιστορίας - Ιμπν αλ Αραμπί

Μουχγιντίν Ιμπν αλ Αραμπί: Ο δάσκαλος του Σαντρεντίν Κονεβί (Σαντρεντίν από την Κόνια).

Σύμφωνα με τους ημερολογιακούς υπολογισμούς γεννήθηκε το Σάββατο 7 Αυγούστου του 1165, τη νύχτα του Καντίρ, στην πόλη Μούρθια της Ανδαλουσίας. Πατέρας του ήταν ο Αλί ιμπν Μοχάμεντ, ένας άνθρωπος ευσεβής, που εργάστηκε πάνω στις επιστήμες φικχ (ισλαμικό δίκαιο) και χαντίθ (ισλαμική παράδοση), ο οποίος ανέλαβε σημαντικά επίσημα καθήκοντα στην Ανδαλουσία εκείνης της εποχής και κέρδισε την φιλία του Ιμπν Ρουσντ. Ο Ιμπν Αραμπί γνωρίστηκε σε μικρή ηλικία με τον Ιμπν Ρουσντ, έναν από τους σημαντικότερους επιστήμονες της Ανδαλουσίας. Πρόκειται για ένα σούφι που μεγάλωσε σε ένα ώριμο πνευματικό κόσμο και συναναστράφηκε με διακεκριμένους επιστήμονες.

Ο ιμπν Αραμπί ήταν ο μοναδικός γιος μιας αριστοκρατικής, εκπολιτισμένης και ηθικά και υλικά διακεκριμένης οικογένειας. Σε ηλικία οκτώ ετών πήγε στη Σεβίλλη για να σπουδάσει. Πήρε μαθήματα από τον Ιμπν Μπασκουβάλ και τον Αμπού Μοχάμαντ.

Το 1185 ο Ιμπν Αραμπί πήρε το δρόμο του σουφισμού με το οποίο είχε ασχοληθεί από κοντά από πιο παλιά. Ο ιμπν Αραμπί, ο οποίος συναναστρεφόταν με σούφι πριν από την ηλικία των 20 χρονών και γνώρισε από κοντά το σουφισμό, αποφάσισε να ακολουθήσει αυτόν τον τρόπο ζωής. Ο ίδιος έχει πει το εξής, «Φέτος χάρη στο όνομα αλ Μπαντί (ασύγκριτος) του Αλλάχ και με τη μέθοδο της ανακάλυψης κατάφερα να φτάσω στο πρώτο νου». Ο Ιμπν Αραμπί ήρθε σε επαφή με περισσότερους από 300 επιστήμονες και σεΐχηδες από τους οποίους επωφελήθηκε αρκετά, αλλά αφορμή για να ακολουθήσει το δρόμο του σουφισμού αποτέλεσε ο Αμπού αλ Αμπάς Αχμάντ αλ Ουρέινι. O αλ Ουρέινι ζούσε στην πόλη Ούλια στη Δυτική Ανδαλουσία. Ήταν βαθύς γνώστης στο θέμα της υποταγής στον Αλλάχ. Όταν οι κάτοικοι της πόλης Ούλια τον εκδίωξαν λόγω κάποιων απόψεων του που θεωρούσαν παράξενες, πήγε στη Σεβίλλη όπου και επηρέασε τον νεαρό Ιμπν Αραμπί. Ο Ιμπν Αραμπί μετανόησε ενώπιων του και ακολούθησε το δρόμο του σουφισμού. Κατά τα νεανικά του χρόνια μπήκε ως γραφέας στην υπηρεσία ηγεμόνων και κρατικών προσωπικοτήτων. Αργότερα εγκατέλειψε τη Σεβίλλη και πήγε στην πόλη Σέμπτε όπου όπως αφηγείται γνώρισε τον Ιμπν Τζουμπέιρ, στο επίπεδο ηθικής του οποίου έφτασε.

Το 1196 πήγε στο Μαρόκο και απέκτησε μεγάλη φήμη στα ταξίδια που έκανε εκεί. Το 1198 επέστρεψε ξανά στην Ανδαλουσία όπου και επισκέφθηκε τον σεΐχη Σεκάζ στην πόλη Μπάγα κοντά στη Γρανάδα. Έπειτα ο Ιμπν Αραμπί συνέχισε τα ταξίδια του προς την Ανατολή. Επισκέφθηκε την Τυνησία και την Αίγυπτο και το 1199-1200 πήγε για πρώτη φορά στη Μέκκα για προσκύνημα. Το 1202 επισκέφθηκε τη Μεδίνα και το 1204 τη Μοσούλη και τη Βαγδάτη. Στη Μοσούλη έγραψε το βιβλίο αλ Τενεζουλάτου αλ Μαούσιλιγια (Αποκαλύψεις στη Μοσούλη) και το 1205 πέρασε στην Ανατολία. Επισκέφθηκε την Μαλάτια μέσω της Ούρφα, του Ντιγιαρμπακίρ και του Σίβας και εγκαταστάθηκε στην Κόνια όπου και συνέβαλε στην διαπαιδαγώγηση του Σαντρεντίν Κονεβί. Μαζί του στο ταξίδι αυτό ήταν και ο σεΐχης Μετζντεντίν Ισχάκ. Ο Ιμπν αλ Αραμπί παντρεύτηκε τη χήρα του Μετζντεντίν Ισχάκ, που ήταν η τελευταία του επιθυμία πριν πεθάνει.

Ανέπτυξε στενή φιλία με τους Σελτζούκους σουλτάνους Γκιγιαζεντίν Καϊχοσρόη Α' και Ιζεντίν Καϊκαούς Α'. Στην Κόνια έγραψε το Ρισαλέτ αλ Ανουάρ (Εγχειρίδιο του Φωτός). Μετά πέρασε στην Αίγυπτο και ταξίδεψε ξανά στη Μέκκα όπου έμεινε για λίγο και στη συνέχεια μετέβη στη Δαμασκό όπου έγραψε το Φουσούς αλ Χικάμ (Η ουσία της σοφίας), το δεύτερο μεγαλύτερο έργο του μετά το Αλ Φουτουχάτ αλ Μεκιγιέ (Οι αποκαλύψεις της Μέκκας). Ο Ιμπν Αραμπί άφησε την τελευταία του πνοή στη Δαμασκό στις 15 Νοεμβρίου του 1240 και ενταφιάστηκε στην περιοχή Σαλιχίγια της πόλης. Το 1516 μετά την συμπερίληψη της Δαμασκού στα οθωμανικά εδάφη, ο σουλτάνος Σελίμ Α' έδωσε την εντολή να κατασκευαστούν πάνω από το τάφο του τουρμπές (ταφικό μνημείο), τζαμί και ιμαρέτ.

Το Φουσούς αλ Χικάμ και το 37τομό Αλ Φουτουχάτ αλ Μεκιγιέ είναι μια ένδειξη του μεγαλείου του στο δρόμο της επιστήμης. Τα περισσότερα από τα έργα του, ο αριθμός των οποίων φτάνει τα 500, είναι σχετικά με τον σουφισμό. Κάποια από τα έργα αυτά έχουν μεταφραστεί στις δυτικές γλώσσες.

Ο Μουχγιντίν Ιμπν Αραμπί, είναι γνωστός και ως Σεΐχης Ακμπάρ, Σουλτάν αλ Αριφίν, Χατέμ αλ Εβλιγιά, Κουτμπ αλ Χουμάμ και Ιμπν Αραβμπί. Στην Ανδαλουσία τον αποκαλούσαν Ιμπν Σερακά.

Είναι ο σημαντικότερος εκπρόσωπος της διδασκαλίας της σουφιστικής σκέψης «Ένωση του Όντος», ότι δηλαδή ο Δημιουργός και τα δημιουργήματα του προέρχονται από μια πηγή και ότι είναι ένα. Οι μεταγενέστεροι του σούφι που υιοθέτησαν την ιδέα της Ένωσης του Όντος, τον αποκαλούσαν Ακμπαρί. Το τάγμα Ακμπαρίγια πήρε το όνομα του από το παρατσούκλι Σεΐχης Ακμπάρ του Ιμπν Αραμπί. Οι σούφι πιστεύουν ότι είναι ένα το ον, ότι η ύπαρξη του δεν εξαρτιέται από κάτι άλλο, και πως αυτό είναι ο Αλλάχ. Το ον αυτό είναι αιώνιο και δεν δέχεται πολλαπλασιασμό, διαίρεση, αλλαγή και ανανέωση. Ο Αλλάχ όμως φανερώνεται και εκδηλώνεται σε όλες τις μορφές και πρόσωπα όχι σαν ον αλλά με τα επίθετα και τις ενέργειες του, παραμένοντας απόλυτος και πάντα αναλλοίωτος. Όλο το σύμπαν και κάθε ζωντανός και μη παράγοντας μέσα του στέκεται όρθιο χάρη στην ύπαρξη Του. «Αυτοί που το γνωρίζουν είναι όσοι το έχουν γευτεί».

Ο τάφος του Μουχγιντίν Ιμπν Αραμπί που πέθανε στις 15 Νοεμβρίου του 1240 ανακαλύφθηκε από τον σουλτάνο Σελίμ και με εντολή του κατασκευάστηκε ταφικό μνημείο. Είναι πολύ ενδιαφέρον το γεγονός στο οποίο γίνεται αναφορά στο κείμενο Menakıbnâme όσον αφορά την ανακάλυψη του τάφου του. Ο Ιμπν Αραμπί έχει πει εκ των προτέρων, πριν συμβεί, ότι ο τάφος του θα ανακαλυφθεί από τον Οθωμάνο σουλτάνο Σελίμ Α'.

Χαρακτηριστικά έχει πει:

İza dahales's-Sînu fi's-Şîni/Zahare kabrü Muhyiddin, δηλαδή ο τάφος του Μουχγιντίν θα βρεθεί όταν ο Σιν (Σελίμ) εισέλθει στο Şîn (Δαμασκό).

ΠΗΓΗ