Το καράβι της Ελλάδας γέρνει προς την άκρα Δεξιά

Στο… μακρινό 2014, με αφορμή το 23ο Παγκόσμιο Συνέδριο Φιλοσοφίας που είχε φιλοξενηθεί για πρώτη φορά στην Ελλάδα, ο γερμανός φιλόσοφος Γιούργκεν Χάμπερμας είχε παραδεχθεί πως η άνοδος της Ακροδεξιάς δεν είναι συγκυριακό σύμπτωμα. «Νομίζω ότι ο ακροδεξιός λαϊκισμός είναι επικίνδυνος, επειδή παρασύρει ένα μεγάλο τμήμα του πληθυσμού. Οι πολίτες που βρίσκουν καταφύγιο στην ακροδεξιά δεν έχουν σωστή πληροφόρηση, είναι φοβισμένοι, γεμάτοι αγωνία για το μέλλον τους. Δεν βλέπουν άλλη λύση. Είναι μια πρόκληση να φέρουμε αυτούς τους πολίτες πίσω», είχε δηλώσει ο Χάμπερμας θέτοντας έτσι τις βάσεις ενός προβληματισμού που τα κατοπινά χρόνια έλαβε το χαρακτήρα του επείγοντος. Και συνεχίζει να τον έχει.

Η ελληνική κοινωνία γέρνει όλο και περισσότερο προς δεξιά. Η έρευνα του αμερικανικού Κέντρου Ερευνών Pew, η οποία διενεργήθηκε την περίοδο 2015-2017 σε 34 κράτη της Ευρώπης, δεν αφήνει περιθώρια αμφιβολιών. Τα στοιχεία της είναι άκρως αποκαλυπτικά. Και ορισμένα από αυτά ιδιαίτερα ανησυχητικά.

Σύμφωνα με την έρευνα, το 89% των Ελλήνων θεωρούν «τον πολιτισμό τους ανώτερο των άλλων», ενώ το 76% των συμπατριωτών μας θεωρούν τη χριστιανική πίστη τους στοιχείο της εθνικής τους ταυτότητας και ότι μόνο ως χριστιανοί είναι «αληθινοί Ελληνες». Αναφορικά με την εθνική ταυτότητα, το 74% των Ελλήνων εκτιμούν ότι η καταγωγή εξ αίματος και η εθνική ταυτότητα ταυτίζονται.

Δηλαδή η μεγάλη πλειονότητα των Ελλήνων πιστεύει πως δεν μπορεί να είναι Ελληνας όποιος δεν γεννήθηκε στην Ελλάδα από Ελληνες γονείς.

Το αρχαιοελληνικό ότι Ελληνας είναι αυτός που μετέχει της ελληνικής παιδείας πάει περίπατο. Και ακόμη χειρότερα, δεν λαμβάνεται υπόψη η συνείδηση του συνανθρώπου μας. Αν αισθάνεται δηλαδή Ελληνας, ανεξάρτητα από την καταγωγή του.

Στην έρευνα οι Ελληνες ήρθαν πρώτοι για τις μεταφυσικές τους ανησυχίες, καθώς το 92% των ερωτηθέντων δήλωσαν πως πιστεύουν στον θεό. Αλλά οι περισσότεροι από τους πιστούς χριστιανούς δεν λαμβάνουν καθόλου υπόψη τους το αντιρατσιστικό κήρυγμα του Χριστού στις σχέσεις τους με τους συνανθρώπους τους.

Η συνέχεια είναι περισσότερο ενδιαφέρουσα, καθώς μόλις το 31% των Ελλήνων θα αποδέχονταν έναν μουσουλμάνο ως μέλος της οικογένειάς τους και μόνον το 35% έναν Εβραίο.

Με δεδομένο ότι η έρευνα έγινε στα χρόνια της κρίσης και των μνημονίων, σε περίοδο δηλαδή μεγάλης οικονομικής και κοινωνικής ανασφάλειας, ερμηνεύεται εύκολα η `δεξιά` στροφή των Ελλήνων.

Το ζητούμενο είναι η αντιστροφή αυτής της κατάστασης πριν να είναι αργά, καθώς ακροδεξιές και φασιστικές οργανώσεις καραδοκούν και εκμεταλλεύονται αυτό το κλίμα.

Συνεπώς τα δημοκρατικά κόμματα οφείλουν να αντιληφθούν τους κινδύνους και να αντιδράσουν ανάλογα. Το κράτος οφείλει να λάβει υπόψη του σοβαρά τις τάσεις και τα ρεύματα που διαπερνούν την κοινωνία.