18 Mayıs Kırım Soykırımı

18 Mayıs 1944 gecesi, 15 dakika içerisinde insanlardan evlerini terk etmesi istendi. Kırım’dan sürülen 400 bin insanın yarısı yolda can verdi. Komünizmle- Faşizm arasında telef olan kadim yurt asimilasyonlara tabi tutuldu. Diasporada yaşamak zorunda kalan binlerce Kırımlı yıllarca vatan hasreti çekti.

Türk mü, Tatar mı? Tatarlar Türk mü? Viyana’da Osmanlıyı sattılar mı? Osmanlı Paris Konferansı’nda Kırım’ı sattı mı? Turancılığın fikriyat olarak Bahçesaray’dan çıkması İstanbul’da nasıl yankı buldu? Nogaylık bir askeri sınıf mıdır, yoksa bir soy mudur? Kırımlılar Akbudun mudur? Ve benzeri tartışmalarla havanda su dövülürken, Kırım’da Rus nüfusu arttırıldı, Ukrayna’ya bağlı Özerk Kırım’ın içi yavaş yavaş boşaltıldı. Kırım Türklerinin-Tatarlarının arasında sağlanamayan birlik, Moskova’nın işini kolaylaştırdı. Kırım’ın efsane lideri Mustafa Abdulcemil Kırımoğlu’nun da dediği gibi “Bir yerde 3 tane Türk varsa orda 4 tane teşkilat vardır.”

Kırım direniş hareketinin tek bir silah atmadan gerçekleştirilmesi bakımından incelenmesi gerekirdi ama dikkat çekmedi. Kırımoğlu’nun miting, açlık grevi, konferans ve diplomatik temaslarla yürüttüğü bu insancıl yönü yüksek bağımsızlık mücadelesinin, dünya Müslümanlarına sahip çıkan yüce gönüllü bir tarafı da vardı. Mesela, Rusya’nın Çeçenistan’ı işgalinin hemen ardından dünyanın en büyük Çeçenlere destek mitingi Kırım’da gerçekleştirildi.

Kırım direnişi deyince, önde gelen aktivistlerden Musa Mamut’u da anmadan geçmek olmaz. Kırım Tatar halkının milli hareketinin aktif üyesi Mamut, 1944 sürgünün ardından 1975’te vatanına döndü. Fakat Rusya Mamut’a rahat vermedi. Eşiyle birlikte yıllarca hapis cezasına mahkûm ekildi. 23 Haziran 1978’de de evleri yıkılan Kırım Türklerinin sesini dünyaya duyurmak ve polis müdahalesini durdurmak için üzerine benzin döküp yaktı ve hayatını kaybetti.

Kırım’da soykırım hala bitmek bilmiyor. Modern dünyanın gözü önünde Rusya 1944’tekinin benzeri olarak Kırım’ı 2014 yılında yine işgal etti. 19 milyon kişi göçe zorlandı. ABD de Rusya’ya karşı ekonomik yaptırım kapsamına Kırım’ı da dâhil etti. ABD Başkanı Barack Obama 19 Mart 2014 tarihinde Kırım’a ekonomik ambargo uyguladı.

Kırımlıların kendilerine ait tv ve radyo kanalları kapatıldı. Müftülük hizmetleri bir belirsizliğe sürüklendi. Türkiye’den Kırım’a uçuşlar yasaklandı. Kırımlı Siyasetçiler kendi vatanlarına sokulmadı. Ülkede susuzluk baş gösterdi. Ukrayna Kırım’a elektrik vermemeye başladı.

Rusya yüzyıllardır devam eden işgal ve soykırım politikasını devam ettiriyor. Tüm dünya yine yine yine izlemekle yetiniyor.

Bu suskunlar çetesinden; Kırım’ın ilhakını uluslararası platformda sürekli dile getiren Cumhurbaşkanı Erdoğan’ı ve Kırım’ın her yere yasaklı beyinlerde ev sahibi yazarı Cengiz Dağcı’yı kendi elleriyle toprağa veren Başbakan Davutoğlu’nu ayrı tutmak gerekiyor.

Son olarak, Kırım’da yaşanan gelişmelerle ilgili yeni bir hareket doğduğunu 17 ve 18 Mayıs’ta yapılacak etkinliklerle ilgili düşüncelerimi de fikri takip noktasında paylaşacağım. Kırım’daki anlık gelişmelerle ilgili bilgilerini benimle paylaşan Gazeteci kardeşim Timuçin Mercanoğlu’na da teşekkür ediyor, sürgünde hayatını kaybeden Kırımlılar için sizlerden dua istiyorum.

Betül Güngör, Diriliş Postası, 17 Mayıs 2015