Aile randımanı

Bazı evler vardır; insanın tekrar tekrar gitmek istediği, içinde huzur bulduğu, sürekli misafir olmak istediği evler... Bazı evlerin ise önünden dahi geçmek istemezsiniz... Son zamanlarda çalışan anne babaların küçücük, daha iki yaşına ya gelmiş ya da gelmemiş çocuklarını kreş kapılarının önüne bırakırken nasıl hararetli kavga ettiklerini görüyorum. Belli ki hâlâ çözemedikleri birçok konu var aralarında. Peki ya anneye dört yaşına kadar onun ayrılmaz bir parçasıymış gibi hisseden çocuğun ciyaklaması, ayrılmak istemeyişi?

Onun suçu ne?

Hiçbir şekilde kendi bencilce planladıkları hayattan taviz vermeyen anne babanın çocuğu mu olması? Evet, sanırım bu! 

Ne yazık ki günümüzde ebeveyn çok çalışıyor, her yere yetişiyor, hiçbir yerden geri kalmıyor, hatta ve hatta el âlem onlara kısır demesin endişesiyle bir çocuk da dünyaya getirmişler... Yeni bir travma adayı daha... Belki de aile dediğimiz kurum, geceleri aynı evde yabancıymış gibi uyumaktan ziyade birbirine sarılma/zaman ayırabilme hâlidir. Ailenin randımanı tam da burada gizlidir.

İnsan bazen şunu fark ediyor; hani hep sorulur ya çocuklara "Biz yaşlanınca bize bakacak mısın?" diye çocuklarda da biraz kendini ifade edebilme yetisi olsa sanki şöyle diyecek "Sen küçükken nasıl ki beni kreşlere bırakıp kendi rahatını düşünüyordun, ben de seni huzur evine bırakarak kendimi rahatlatacağım."

Bir çiçeği sulamadan açmasını bekleyebilir miyiz? 

Bekleriz ama çok bekleriz... Hele de söz konusu çocuksa, o kadar ince ruhlu, saf ve kırılgan bir varlıktır ki onun ruhunda peşi sıra bıraktığımız negatif izler gün gelir bize yine ayna misali yansır. Oysaki düşündüğümüzde, çocukların anne babalarından istedikleri sadece temel bir ihtiyaçları vardır. O da sevgidir. Mesela sabahları annelerinin sıcacık huzur dolu kollarında uyanmak, oyun oynamak, su birikintilerinde zıplamak, gezmek, şımarmalarına izin vermek gibi…

Yoksa herkes anne baba olmasın, kardeşim! Herkesin öyle bir zorunluluğu da yok. Sen çocuğunun en temel gereksinimlerini yerine getiremeyeceksen, topluma kişiliği tahribata uğramış bir miras yüklemenin anlamı yok. Siz hayal ettiğiniz gibi yaşayın hayatınızı. Avukatlık yapın, mühendislik yapın, çalışın, kazanın, daha çok kazanın, hep kazanın, istifleyin. Gül gibi yaşayıp gidin...

Çocuğun küçük yaşlarındayken onunla ilgilenmeyeceksen, büyüdüğünde okuldan geldiğinde ona sıcak bir mercimek çorbası pişiremeyeceksen bırakın bu işleri, hiç o taraklarda beziniz olmasın daha iyi... Çocuk eşittir ilgi. Bu mevzunun lamı cimi olamaz! Sonra bunlar mantar gibi büyüdüğünde neden hiçbir yere tutunamıyor, madde bağımlısı oluyor, depresyondan çıkamıyor demesin kimse. O masumun ruhu geçmişte o kadar aç susuz bırakılmış ki öyle yekten normal bir insan olmasını beklemesin kimse. Ondan olsa olsa kendine/topluma zararı olan bir tip olur artık.

Aile randımanı biraz da burada ortaya çıkar. Evin içindeki sevginin harmanlanmasında... Çünkü huzur, ne kadar maddi gücünüz olursa olsun parayla satın alınan bir şey değildir. Emek vermek lazım gelir. Çocuk da en çok böylesi bir ortamda tok gözlü olarak büyür. Eğer bir evde anlayış varsa, merhamet varsa, birbirine kulak veren insanlar varsa orada bereket olur.

Aile randımanının en temel sacayağı olan anne ve baba çocuklarını yetiştirirken kendi aralarında konuştuklarına dahi dikkat etmelidir. Çünkü çocuklar her şeyi hafızalarına kaydeder. Bu nedenle aile içinde kurulan her samimi muhabbet, geleceğe bırakılmış normal bir tavırdır. Öyle ki, insan en çok kendi evinde anlaşılmak, değer görmek ve aidiyet hissini yaşamak ister. Eğer bizler de çocuklarımızın yarın öbür gün kuracağı yuvalarında randıman kazanmasını arzuluyorsak yapılacaklar bellidir.